منشآت

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3349ض چند نگاشته از جلالا اردستانی بدین ترتیب: 1. در شکوه روزگار، آغاز: «آغاز: آنم که برم زبان عالم سودیست ×× بود دو جهان در نظرم نابودیست / ماییم کز آتشکده فطرت ما ×× خورشید شراره و گردون دودیست. عمرهاست که در عرصه گیتی به نیروی دردمندی رایت سربلندی میافرازم ...»، 2. درباب گدایان مبرم، آغاز: «آزرده دلیم از دلا آزاری چند ×× دلبسته نقش زرد رم واری چند / چون کیسه زر به بند دیناری چند ×× مانند سربسته و سیاری چند. خدا از این گروه ...»، 3. رقعه از جلالاء به دوستی نوشته: «روزگاریست چشم انتظار این امیدوار در راه عنایت»، 4. رقعه‌ای از جلالاء اردستانی که به افضل خان نوشته؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ 4ص (213-216) [ف: 10-1151]