منشآت

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 316 این نسخه را شادروان بیانی در نشریه (2: 45) و راهنمای کتاب (4: 3ص 239) شناسانده و علی مؤید ثابتی هم در دیباچه اسناد و نامه‌های تاریخی (ص 12) از آن یاد کرده و دانش پژوه آنرا خوانده و در مجلد وحید (4: 11ص 1057) از آن سخن داشته است، این نکته ها نیز در اینجا آورده می‌شود: 1. از منشآت صاین الدین ابومحمد علی ترکه خجندی (- 835ق) در نسخه‌ای از رسائل او در مجلس چند تائی هست (فرهنگ ایران زمین 14: 307) و در منشآت دانشکده ادبیات (1: 449) هم از او یاد شده است (نیز مجموعه یک گیل)، 3. درباره دیباچه ترجمه شمسیه که در این نسخه هست باید دانست که مولی علاءالدین علی بن محمود بن محمد شاهرودی بسطامی هروی رازی فخری حنفی مصنفک (803-875ق) شرحی به فارسی بر شمسیه کاتبی دارد (چلبی) که در روز پنجشنبه 10 ربیع الاول 863 آنرا بپایان برده و نسخه اصل آن به خط خود او در قاهره هست(فهرست طرازی 2: 335 ش 2 فلسفه و منطق فارسی طلعت)، این ترجمه که به نام علاءالدین ابوالمظفر سلطان محمد شده و او هم گویا همان سلطان محمد میران شاه پسر بایسنقر (905-855) است مانا جز شرح فارسی مصنفک است، 4. در جامع مفیدی (3: 251) از خواجه کمال الدین محمد اشکذری و پسرش خواجه عبدالقادر مستوفی یزد نام برده شده است، دانسته نشد که او را با ابوالکریم بن علی اشکذری منشی چه نسبتی است، این یکی هم به گواهی نسخه ش 2576 باید ابوبکر بن علی اشکذری باشد نه ابوالکریم که در آنجا آمده و نه اسکندری که در فهرست دانشگاه یاد شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: پنج‌شنبه 12 ربیع الاول 905ق؛ تملک: شهاب؛ مهر: اسدالله؛ جلد: تیماج سبز، 274گ، 29سطر (8×15)، اندازه: 13×21سم [سنا: ف: 1-157]