منشآت

تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2412/16 آغاز: بسمله، انظر الى ناقتی فی ساحة الوادی ضعیفه للسرى تحت ابن میاد؛ انجام: و تفسیر کل شیی ء در آخر سورت یوسف چه گویی اندک سریست اندیشه کن که طرفه اشارتیست و الله ینبهک علیه در این قطعه شکایت از رنج هستی می‌کند و می‌گوید بند هستی مزاحم آدمی است تا در وادی قدس بپرواز آید، او می‌گوید حدیث عشق با همه نتوان گفت مگر آنکه خود عشق زبان گشاید و آنچه ناگفتنی است باز گوید و من از فاش گفتاری خود باک ندارم؛ خط: نسخ، کا: محمد بن علی الدامغانی الجابرمی المولد، تا: 659ق؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج، 4ص (281-285)، 19سطر (6×15/5)، اندازه: 9/5×19سم [ف: 5-551]