مناهج اليقين فى اصول الدين

2. اصفهان؛ کتابخانه‌های اصفهان؛ شماره نسخه: 29 آغاز و انجام: برابر خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 8؛ سپس کاتب در همان چنین نوشته است: «سورة ما كتبه المصنف في نسخة الأصل: فرغت من تسويده ... ربيع الآخر من سنة ثمانين و ستمائة، و كتب حسن ابن يوسف بن المطهر، حامداً لله مصلياً»، و نیز در ذیل صفحه است: «هذه النسخة نسخت و قوبلت بنسخة الاصل المبيضة و الحمدلله وحده»، ايضاً: «بلغت مقابلته بنسخة الاصل على يد العبد الفقير الى الله تعالى صاحبه غفرالله له و لوالديه و لجميع المؤمنين، و ذلك في العشر الوسط من شعبان المبارک ...»، از روی نسخه مبیضه خط مؤلف استنساخ و با آن مقابله شده، محشی ابن العتایقی وی بعداً در سال 787 این حواشی را بصورت شرحی بر کتاب در آورده و به «الايضاح و التبيين في شرح مناهج اليقين» نامیده؛ تملک: شیخ عبدالرحمن بن محمد ابن العتایقی، مفلح بن حسن که ظاهراً شیخ مفلح صیمری صاحب «جواهر الكلمات في العقود و الایقاعات» و «مختصر الصحاح» و «منتخب الخلاف» باشد که شاگرد شیخ احمد بن فهد حلی بوده؛ ابن العتایقی در پایان یکی از حواشی خود در اوائل کتاب نوشته است: «و كتب فی سواد جمادی الاول (كذا)، و فيه سمعنا بنعى السلطان اویس - طاب ثراه - سنة ست و سبعين و سبع مائة» و در پایان یکی از حواشی آخر کتاب گوید: «علقه عبدالرحمن بن محمد بن العتايقی فی غرة ربیع الآخرة (كذا) سنة ست و ثمانین و سبع مائة، و الحمد لله وحده. في هذا اليوم سمعت ان محمداً قدم بغداد»، وی درین حواشی از کتابهای «ملل و نحل» شهرستانی و «مطارحات» شیخ سهروردی و «نهایة الوصول» علامه حلی و نهاية المرام» همو و كتب بسیار دیگر مکرر نقل کرده؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج، 168گ، 21 سطر در متن (16×8)، اندازه: 12×23سم [فهرست روضاتی: -95]