مناقب الاولیاء

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3058-ف نسخه اصل: مجلس. در چند باب بی شماره و با شماره هر یک در چند فصل، در بیشتر جاها در آغاز باب از اصحاب اللسان نقل شده همچنین از اهل الاشارة (باب الوفاء) و از قدماء مانند انطاکی و شاه کرمانی، اصول تصوف در آن مانند اللمع و التصرف و عوارف المعارف آمده و آن هیچ یک از اینها نیست و ادب الملوک که در مقاله مایر در ارینس و نشریه (219/5) و فهرست فیلمها (ص 241) شناسانده شده است هم نیست، جز آداب المريدين سهروردی (در نسخه ش 274 کتابخانه پزشکی، فیلم ش 3267، نیز فهرست فیلمها ص 435) و جز قوت القلوب (ش 5870 ملک ص 422 فهرست عربی) و جز مناقب الاولياء (ش 4251 ملک ص 537) است. آغازش اندکی پیش از «باب فی لبس الصوف و المرقعات قال اصحاب اللسان ان لاصحاب الاصواف و المرقعات فی لبسها مقامات شتی» است و پیش از این باب عبارتی فارسی است بدین‌گونه: «قال نوح بالفارسية، جوان مردی شش چیز است جیم از جود است و واو از وفا است و الف از امانت است و میم از مروت است و را از رحمت است و دال از دیانت است. هر کس که این چیزها در صحبت ندارد او را از جوان مردی نصیب نیست»، در پایان می‌رسد به «الباب السابع في كيفى، الرياضيات قال و نفس و ما سواها الاية. الوصول الى المقامات لاتحصل الا بتزكية النفس و تصفية» و سپس «الباب الخامس في الشوق هو نتيجة المحبة لانه اذا استقرب ظهر الشوق ...» و افتاده، چنین است فهرست آن: باب فی لبس الصوف و المرقعات، باب في القرب، باب في الفراق، در آن آمده: «وانشدني في هذا المعنى الحسن بن على الفقيه ... و انشدت له ايضا» نیز «وانشدنا سعيد بن عبدالعزيز ابوعثمان سعيد بن عبدالعزيز حلبی در 381 درگذشته است (سلمی)، باب في الانس باب في النية، باب في الاخلاص، باب في صفة الاولياء، باب فى الاستقامه، باب في المشاهدة، باب فی الاشارات، باب في الانابة، باب في الصدق، باب في الحكمة، باب فی الاعتصام، باب فی اليقين، باب في التقوى، باب في معرفة النفس، باب في ذكر القلوب، باب في الخوف، باب في الزهد، باب في الفرق بين الزاهد و العارف، باب في المراقبة، باب في الحياء، باب في التوكل، باب فی التفكر، باب في التواضع، باب في الورع، باب فی المروة، باب فی ادب النفس، باب في حسن الخلق، باب في الحلم، باب فى المداراة، باب فى القناعة، باب في ذكر الجوع، باب في ذكر الفقراء، باب في العافية، باب في البلاء للكافرين، باب في الصبر، باب في الشكر، باب في العبودية، فصل في بيان المكاشفات، فصل فى بيان التجلی، فصل في بيان الوصول، باب في الشوق، باب في الصوف، در آن آمده است: «فمنها ما سمعت عبدالله بن محمد بن عبدالعزيز المعدل يقول سمعت القناد» گویا همان ابن بنت منيع ابوالقاسم عبدالله بن محمد بن عبدالعزیز المرزبان بن سابور بن شاهنشاه بغوی بغدادی محدث (4-213-317)، (معجم المؤلفين 126/6)، [باب في العبودية]، باب في التوحيد، الباب السابع في كيفية الرياضيات، فصل في تزكيه النفس، فصل فى تصفية القلب، فصل قال الله تعالى و قد جعلكم اطوار للقلب سبعة اطوار، فصل فی تجلية الروح، باب في القبض و البسط، باب فى الجمع و التفرقه، باب في الفناء و البقاء، باب في ذكر اسماع، باب فی الوجد و اما الاداب اولها تقليل الطعام ... و رابعها ملازمة الخلوة درهامش آمده است: «قال السهروردی رحمه الله اشهر حال جدنا محمد بن عبدالله انه كان يطوى اربعين يوما»، و این بند گویا از خود متن نیست، فصل في كيفية الذكر، الباب التاسع فی صفة المريد مؤلف یکی از شرایط مرید را بیزاری از رفض و اعتزال و جبر و تعصب می‌داند و بر اعتقاد سلف بودن فصل فی الواقعات، الباب الخامس في الشوق؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: نزدیک 900ق؛ افتادگی: آغاز وانجام؛ آشفته و پس و پیش شده؛ قطع: ربعی [فیلمها ف: 2-48]