مناجات منظوم حضرت علی (ع)

6. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 2958/2 آغاز: برابر؛ تبارک بزرگوار بودن وموئلی پناهگاه وتقدیم لک برای تخصیص حمد بخدا چه حمد هر که هست بحقیقت حمد خداست ... ای روی زمین زفیض عامت گلشن ×× عالم همه از پرتو رویت روشن / درحال شود چراغ گیتی تاریک ×× از فضل تو گر دمی نیابد روغن؛ انجام: یا رب چو شود روز قیامت ظاهر ×× وزهر طرفی شود ملامت ظاهر / در روضه مصطفی بر انگیز مرا ×× کز حضرت اوشود ملامت ظاهر ترجمه منثور ومنظوم (هر دوبیت قصیده در یک رباعی) قصیده عینیه و یا مناجات عینیه علی (ع) که پس از دوبیت عربی ترجمه منثور ومنظوم آن آمده است؛ بی‌کا، تا: قرن 10؛ 5گ، 15سطر، اندازه: 11×15سم [ف مخ: 1-436]