مکاتبات علامی

12. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 98 آغاز: گوناگون نیایش مر داور یرا که وجود بشر را از کارخانه عنایت کسوت حیات پوشانیدو تیره درونان کوی ضلالت را چراغ هدایت بر افروخت ... آصف عهد و افلاطون زمن شیخ ابوالفضل وزیر خاقان هوش ربای زمانه و زمانیان شد و تیغ قضا زندگانی گرانبرگزید انفس وآفاق گشت عالم در چشم جهانیان تیره شد و قبای حیات در بر اه معنی تنگ آمد شهنشاه جهان را در وفاتش دیده پر نم شد سکندر اشک حسرت ریخت کافلاطون ز عالم شد ... من که عبدالصمد افضل محمدم در رای رابطه همشیره زادگی نسبت فرزندی داشتم و منظور نظر تربیت بودم این گلدسته فرهنگ را دست آویزی شگرف بجهت ادراک سعادت دانسته در فراهم آوردن کمر سعی بر بستم و در انتظام آن نظر همت گماشتم و عنوان هر یک را بقدر دانش و دریافت خود نگاشته سه قسم ساختم؛ انجام: توفیق نگاشتن این گرامی نامه اگر عنفوان این کتاب الهی محمدت ایزدی است که بزبان نیرنگی اقبال روزافزون میسراید و سپاس نعمت رسیدگی بر زبان قلم می گذارد لیکن هر گونه آگهی را چشمه ساریستگروه ها گروه را معدن دانش ... شعر: هنر تابد از مرم گوهری ×× چو نور از مه و تابش از مشتری خط: نستعلیق خوب، کا: محمد هاشم حسینی، تا: 1066ق؛ مجدول، با سرلوح؛ مهر: ناصر الدین شاه قاجار؛ کاغذ: کشمیری، جلد: چرم مذهب، 542ص، 15سطر، اندازه: 14×24سم [ف: 7-721]