مقاله‌ای از ارسطو (ترجمه)

1. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 1994/7 آغاز: ترجمه: بسمله و به ثقتی و اعتمادی این ترجمه مقاله ایست از ارسطاطالیس؛ انجام: ترجمه: خاموش گشت و درگذشت یاران برو زاری کردند سرآمد روزگار ما رحمه ترجمه از: محتملا محمد باقر، زمان ترجمه: محتملاً 1040ق، در این مقاله از ارسطو قولی است درباره دانش و رفتار انسانی و اینکه آدمی چه باید بکند تا به مدارج عالی رسد، این سؤال‌ها در حالی از ارسطو شد که او به بستر مرگ افتاده بود و دو شاگرد او: «شماس» و «اقریطون» پرسش‌ها را می‌پرسیدند و او با حال نزار جواب می‌گفت، ظاهراً ترجمه این اقوال ارسطو به عربی به دوره عباسیان می‌رسد ولی ترجمه فارسی آن با وجود آنکه متأخر بوده اما از نفوذ قالب زبان عربی به هیچ‌وجه برکنار نبوده است؛ خط: نستعلیق، کا: محمد باقر جربادقانی، تا: 4 شوال 1040ق، جا: برهانپور دکن؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج، 28ص(318-345)، 18سطر(8×16)، اندازه: 14×25سم [ف: 4-499]