المغالطات

1. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ض 12145 آغاز: استعين باسمک يا کريم ان تمم بالخير القسم الثانی فی الغلط و اسبابه افعال المغالطين اما ان يکون في امور خارجة عن الدليل او في نفس الدليل و الاول يقتضى المغالطة بالعرض و هی اما ان يكون عاما ما يستعمل كل واحد من الخصمين في الزام الآخر او يكون خاصا؛ انجام: من عدم انتفاء جميع الاشياء على هذا التقدير لزوم نقيض انتفاء الاشياء لهذا التقدير وح لاينعكس بعكس النقيض در تعریف و تحقیق و اقسام مغالطه است که مؤلف 22 مورد آن را با ذکر مثال آورده است، مغالطه در اصطلاح منطقیان قیاس فاسدی است که منتج به نتیجه صحیح نباشد و فساد آن یا از جهت صورت و یا از جهت صورت و ماده هر دو، فساد قیاسی از جهت صورت به این است که شرایط لازم که با رعایت آن شرایط قیاسی منتج خواهد بود در هیئت و شکل آن رعایت نشده باشد و از جهت ماده به این است که مثلا مطلوب با مقدمات قیاسی یا یکی از آنها یکی باشد که از نوع مصادره بر مطلوب است و بدیهی است که فاسد بودن آن از هر دو جهت به این است که شرایط منتج از جهت هیئت و شکل رعایت نشده باشد و مطلوب از آن هم با مقدمات یکی باشد، تعریفی دیگر: مغالطه قیاسی است که از مقدمات دروغین شبیه به حق که در واقع حق نیست تشکیل شده باشد مثلا به تصویر اسب در دیوار بگویند این اسب است و هر اسبی شیهه می کشد پس این شیهه می کشد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10؛ مصحح؛ واقف: سید جلال الدین تهرانی، مرداد 1361؛ جلد: تیماج، 7گ، 23 و 24سطر، اندازه: 12×19سم [ف: 24-263]