معراج العباد

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1062/5 طباطبائی آغاز: برابر؛ انجام: و حکایتی میکرد در فضل شیطان روزی آن خالق مخلوق نژاد ×× چار میخ صفت ذو الاوتاد / بود بنشسته به عرش اعظم ×× یعنی آن قصر ضلالت توام ... / پرده بر عیب بدش پوشانی ×× چه توان گفت خودت میدانی کاتب = مؤلف، تا: 1283ق؛ افتادگی: انجام؛ در پایان نسخه خاتمه‌ایست در چند سطر که ناتمام است و بر آن خط کشیده شده [ف: 23-514]