معانی و بیان و بدیع

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 4866 آغاز: بسمله. و به نستعین. ستایش بیحد خالقیرا سزا است که خلقت انسانی نمود و او را نعمت بیان ارزانی فرمود؛ انجام: فسیستغفر رب کل مربوب لی و لکم. خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: محتملاً قرن13؛ محشی؛ جلد: تیماج، 167گ، 17سطر (9×15/5)، اندازه: 16×22/5سم [ف: 13-303]