معاد

1. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 4435/2-22/155 آغاز: اکنون برین وجه که تقریر رفت هر چه حکما اند وآنها که بر شرایع انبیاء الله سلوک ندارند می‌گویند که بر طرق روحانی خواهند بود؛ انجام: وما يشتهى الا نفس وتلذ الاعين خوابهای درست که درین عالم آنچه بینند بعضی واقع شود رساله مفصلی است درمعاد که مؤلف به صورت استدلال فلسفی و کلامی با استناد به آیات و روایات و اشعار می‌خواهد عقیده حروفیه را در این زمینه اثبات کند. در آن اشعاری به فارسی از صاحب بیان نقل می‌کند، در آن از: کتاب طوالع، ابن راوندی، نظام، بابا افضل، خواجه نصیر، ناصر خسرو، سید شریف جرجانی، صدرالدین قونوی، جاودان نامه الهی، سید نظام الدین، سید نعمة الله، تقى بن مخلد، امامی هروی، ترجمه روح، محبت نامه و صاحب بیان، مطالبی را نقل می‌کند؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز وانجام؛ جلد: تیماج، 55گ، 20 سطر، اندازه: 12×19سم [ف: 8-4390]