معاد

6. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 839/2 آغاز: فان قيل جواز ارادة المعنى الحقیقی معتبرة و ههنا في الكنايه لايجوز كما لا يخفى ولهذا قال السيد السند قده في مثل هذا القول فيمن يتصور منه ذلك؛ انجام: و ما لم يجيء بعد لم تكن مخاطب الاعادة به بعد مجيئه فيندفع نظر الشارح على ان النظر لايضر بالمقصود تم الرسالة لمولوى ملاحسن قيبا قبادیانی. شاید دنباله و یا مربوط به رساله 839/1 باشد که مباحث شبهه آكل و مأكول و برخی فروع مسائل معاد را بحث نموده و به حاشیه‌ای می‌ماند که در آن از: کلام محشی، شرح عمده، شرح مقاصد، شرح مواقف، شرح نظم اوحدی، فاضل اسفراینی، عصام، کلام محشی یاد شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ مهر: حاج سید سعید؛ جلد: تیماج، 23 سطر (9×14/5)، اندازه: 12×19/5سم [ف: 3-1137]