مصابیح القلوب

156. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 292 معزی آغاز: ده تا منبری بسازیم تا تو بر آن منبر وعظ گوئی و در جمال تو می‌نگریم خواجه اجازت داد و او چون منبر ... روی بمنبر نهاد چون پای بر پایه اول نهاد گفت آمین بر دوم نهاد؛ انجام: و جعلنا هم ائمة يهدون بامرنا چشم بستاره و در که دلیل است و راه رو را از دلیل چاره نیست اگر ستاره بینی و با او راخ راست نشوی ستاره را چه زبان اگر امام را نبینی و بدو اقتدا نکنی او را چه نقصان نه تو به تویی. از فصل چهارم تا فصل 42 را داراست؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز وانجام؛ رکابه‌دار؛ جلد: تیماج‌مذهب، 265گ، 12 سطر (13×13/5)، اندازه: 19×23سم [ف: 39-187]