مرقع

137. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 1500 آغاز: الهی اگر کار بگفتارست بر سر همه تاجم و اگر بکردارست به پشه و مور محتاجم تا دری گشایم نام تو راحت روح است و پیغام تو مفتاح هر فتوح و سلام تو مر مؤمنانرا در وقت صباح و صبوح؛ انجام: عجب طالعی است که پیشه دارم یعنی جمعی را در خط تربیت نمودم یعنی هیچ هیچ، یعنی جمعی هستند که بغیر از عدم انصاف هیچ چیز شیوه خود نساخته‌اند. دارای 24 قطعه، مجموعه‌ای از منتخب اشعار عرفانی از مثنوی مولانا جلال الدین عارف پاکباز، اشعار متفرقه، سوره فاتحه الکتاب، سیاه مشق، جملاتی از مناجات خواجه عبدالله انصاری؛ خط: شکسته نستعلیق ممتاز، کا: شاه محمد، شادی محمد، مظفرحسین، میر محمد بن علی، عبدالرشید دیلمی، سلطان علی مشهدی، عبدالمجید درویش، بی‌تا؛ مجدول، مذهب، در قطعه یازده این مرقع میرمحمد بن علی کاتب وصف احوال خویش را در ضمن ابیاتی چنین سروده و به قلم نستعلیق خوش نگاشته: «عمری از مشق دو تا بود قدم همچون چنگ ×× تا که خط من سرگشته بدین قانون شد / طالب من همه شاهان جهانند و مرا ×× در سمرقند جگر از بهر معیشت خون شد / سوخت از غصه درونم چکنم چون سازم ×× که مرا نیست ازین شهر ره بیرون شد / این بلا بر سر سرم از حسن خط آمد امروز ×× وه که خط سلسله پای من مجنون شد» فقیر میرمحمد بن علی، بین سطور نام کاتب و تاریخ کتابت چنین آمده «العبد عباس غفر ذنوبه و ستر عیوبه سنه 1250 بدار السلطنه طهران»؛ مهر: ناصرالدینشاه قاجار، کتابخانه دولت علیه ایران 1329، «مشیرالسلطنه - حسین بن هدایت الله - رضا الحسینی»؛ جلد: چرم، اندازه: 22/5×34سم [ف: 2-192]