المختصر النافع (ترجمه)

7. تهران؛ لغت نامه دهخدا؛ شماره نسخه: 252 این ترجمه گویا از قرن 8 و 9 و تازه‌تر از نسخه ش 2407/1 دانشگاه و کهن‌تر از ترجمه محمد باقر بن محمد تقی (ش 2234 پاریس و ش 550 آستان قدس مورخ 1038) است و نکاتی در بیان صاحبان اقوال و آراء و فتاوی و شرح پاره‌ای از الفاظ دارد که در این نسخه ها دیده نمی‌شود و بسیار ارزنده است کتاب‌ها در این ترجمه شماره دارد و می‌رسد به کتاب چهل و پنجم در دیات و مترجم گویا ترجمه کهن دانشگاه را در دست داشته و به کار برده و از نکاح تا پایان کتاب گاهی آن را اندک دگرگون ساخته و در بسیاری از جاها نکاتی بسیار سودمند در میانه عبارات و جملات در آن افزوده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 9 و 10؛ افتادگی: وسط؛ محشی؛ میان برگهای 3 و 4 یک برگی و میان برگ‌های 57 و 58 دو برگی و میان برگ‌های 85 و 86 و 89 و 90 و برگ‌های 134 و 135 چندین برگ افتاده؛ مهر: «و کفی بر بک هادیا»؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج، 16سطر(11×15)، اندازه: 14×22سم [نشریه: 3-390]