محمود و ایاز

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13983/3 آغاز: به نظمش آنچه لایق بود برداشت ×× به جا آن را که بپسندید بگذاشت / چو خسرو گشت بر ملک سخن شاه ×× سوی این گنج بنمودش قضا راه؛ انجام: منم خسرو مرا شیرین بود یار×تو فرهادی ترا حسرت بود کار منظومه‌ای است در داستان خسرو و شیرین که در آن از داستان محمود و ایاز یاد شده است، رساله‌ای با شباهت همین رساله در آستانقدس که آن را محمود و ایاز انیسی شاملو دانسته که البته از انیسی نیست؛ خط: نستعلیق، کا: محمد خان تبریزی، تا: 1235ق؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: میشن، 15گ (135ر-150ر) [ف: 37-578]