محرق الافکار

قم؛ معصومیه؛ شماره نسخه: 673 آغاز: بنام معشوق بی همتا خداوند یکتا: خرم آندل که در وفکر تو مأوا دارد ××بی نیازاز همهو بر توتولادارد / ناصحم گفت منه پای به گرداب بلا ××کشته عشق زگردابچه پروادارد / هر که افتد بکمندش نهراسد از قتل ×× شمر الذیل شود جان بکفش وا دارد / دولت عشق مبارک بادت ای «فخر» ××دولت آن یافت که در قرب تو مأوا دارد؛ انجام: وصف الحال خودم یا غزل خداحافظی: پیری بنگر کهچه آردبهسرمن ×× یارانهمه رفتند زدوروبرمن / چون فرد جزامی که شد از خلق مجزا ×× یکباره بریدند همه حاصل خشک و تر من / آیند و ببینند همه حال پریشم ×× نه مهر و شفقتشان نه ترحم بچشم تر من / ای عمر تو هم رو که دگر نیست امیدی ×× کاید بمددگاری من بار دگر شهر من / آنروز شد آماج حوادث تن زارم ×× کهرفت زسرصدر بلاغتبدر من / آنعالم ربانیو آن مظهر قدرت ×× کزاو بود اینکالبد بیشمر من / آن یوسف ثانی که جگر گوشه من بود ×× سبقت ز چه بگرفت در این ره پسر من / آن روح مجرد که مرا بود برادر ×× چون برق بپرید و برفت از نظر من / گویند که یکداغ کفایت [...] ×× پس این همه آتش ز چه اندر جگر من / این جان ز تن خسته چه خواهد خدایا ×× بر گیرو بده خاتمه بر کر فر من خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1306 تا 1344؛ در پایان اکثر اشعار و نامه‌ها امضای مؤلف «فخر الملوک قاجار» و تاریخ نگارش موجود است؛ 134ص، اندازه: 17×22سم [ف: 2-309]