المحاکمات بین شرحی الاشارات

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 272/1 خط: نسخ، کا: سیواسی سلماسی، عبدالواحد بن عبدالحمید، تا: 28 محرم 764ق، جا: دمشق؛ محشی، محمد بن سدید الدین اسنوی دمشق نشین شاگرد قطب این نسخه را نزد او خوانده و با نسخه اصل برابر کرده و بخط خود بهمین تصحیح گواهی داده، وی یکبار آنرا با نسخه معتبری مقابله کرده و در 29 ربیع الاول 764 از این مقابله بیاسود و باره دوم آنرا با نسخه استاد خود قطب رازی برابر کرده و در جمعه 18 شعبان 765 در خانقاه اندلسی این مقابله را به پایان رساند و می‌نویسد که این باره حاشیه‌های کتاب را نیز با حاشیه‌های نسخه قطب برابر کردم و هر چه از این حاشیه ها نشانه «سم» دارد از استاد است، اینها را اسنوی به خط خود در پایان نسخه و درهامش آن نوشته است، باز به خط خود می‌نویسد که در ماه ربیع الثانی 774 از خواندن همه این کتاب بیاسودم و میگوید که استاد رازی نسخه اصل را در روز چهارشنبه 10 رجب 755 در شهر گلستان ترکستان نوشته است و عبارت او را میان پایان کتاب و گفتار نویسنده درباره تاریخ نوشتن نسخه ما می‌آورد، اسنوی باز در پایان نمط سوم می‌نویسد که این نسخه را مقابله کردم، قطب می‌نویسد که منطق را در شب اضحی سال 756 به پایان رساندم، اسنوی در همین جا باز می‌نویسد که مقابله نمودم، این نسخه در ربیع الاول 990 در دست میرزا مخدوم‌حسنی حسینی مدرس مدینه بوده و خط او در پشت کتاب هست و باز خط او در رویه برگ پیش از نسخه محاکمات که در تاریخ میانه ربیع الاول 990 در قسطنطنیه نوشته است دیده می‌شود، ابن خاتون محمد بن علی عاملی در 1028 در سپاهان به خط خود در پشت کتاب نوشته که این نسخه به او رسید و مهر او هم هست، پس از همه آنچه تاکنون نوشته شده چنین بر می‌آید که: قطب رازی در 755 از نوشتن نسخه اصل (ناگزیر بخش فلسفه) در شهر گلستان ترکستان بیاسود. و همو در 756 چنانکه خود گواهی می‌دهد منطق را بپایان رساند، پس نسخه ما پیش از مرگ رازی که در 776 رخ داده است نوشته شده و چندبار مقابله گردیده است؛ تملک: ابراهیم بن حاجی عوص الدساوی؛ کاغذ: ترمه سمرقندی، جلد: تیماج سرخ، 229ص (1+228)، 27سطر(14×20)، اندازه: 19×28سم [ف: 3-347]