مجالس

136. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 6171 آغاز: از جابر انصاری روایت است که حضرت رسول خدا (ص) فرمود که من شبیه ترین مردم بحضرت ادم ع و حضرت ابراهیم ع شبیه ترین مردم بمن در خلقت و خلق؛ انجام: مثل روز اول گشته قصاب بهوش آمد دید سرش بر زانوی آقایش علی گذارده است. مطالبی است مجالس گونه در سرگذشت آدم و حوا و نیاکان پیامبر (ص) و بعضی وقایع زمان ایشان و بخشی از داستان حضرت یوسف (ع) تا به زندان افتادن وی، عنوان مجلس ندارد و هر بخش مستقل شماره گذاری شده است، ولی به همان صورت کتب مجالس، هر بخش با ذکر مصیبت امام سحین علیه السلام و در یک جا شهادت امام رضا (ع) (برگ 14) و ربط وقایع کربلا به داستان‌ها پایان می‌یابد، در ادامه داستان‌هایی به نقل از آخوند نراقی (شاید مهدی بن ابی ذر نراقی صاحب مهیج الاحزان) در خصوصیات حضرت علی و کودکی امام حسین (ع) می‌پردازد، بخش عمده‌ای از کتاب در داستان حضرت یوسف (ع) و ذکر آیات قرآن مربوط به این داستان و ترجمه و نقل مفهوم این آیات است. در (برگ 45) به انتقاد از عبدالرحمان جامی و داستان یوسف و زلیخای وی می‌پردازد و برداشت جامی از این داستان را شدیداً رد می‌کند، در این کتاب از «جلاء العیون» آخوند مجلسی (برگ 7پ) و «انوار» ابوالحسن بکری (برگ 8) و شیخ طوسی (برگ 9پ) سخن به میان آمده است، اشعاری از مؤلف و دیگران دارد. بعضی از نقلهای آن اغراق‌آمیز است، با بخش‌هایی از هیچیک از کتاب‌های «یوسفیه» میرزا هادی نائینی و «محرق القلوب» ملا مهدی نراقی و «مفجعه» محمد علی مجتهد ساروی مازندرانی و بعضی دیگر از مقاتل مطابقت نمی‌کرد؛ خط: تحریری، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج، 55گ، 13-21 سطر (9/5×15/5 و 11×17/5)، اندازه: 16/5×20/5سم [رایانه]