مثنوی معنوی

413. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/111 آغاز: ای بسا نازا که گردد آن گناه ×× افکند مر بنده را از چشم شاه / آنچنان روئی که آن شمس الضحاست ×× آنچنان رو را خراشیدن خطاست؛ انجام: هر چه آن بر تو کراهیت بود ×× حق حقیقت بنگری رحمت بود / تو مبین که بر درختی یا بچاه ×× تو مرا بین که منم مفتاح راه گزیده‌ای مفصل از برخی قسمت‌های مثنوی است؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن14؛ دارای رکابه؛ جلد: تیماج، 39ص (466-504)، سطور در متن راسته و در حاشیه چلیپا، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1-349]