مثنوی معنوی

387. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 21716 آغاز: برابر1؛ انجام: مر بزرگی ورا گردن نهم منتی هم بر دل و بر تن نهم چون افتاد از روزن دل آفتاب ختم شد و الله اعلم بالصواب [انجام موخره]: تا که شد این نامه ی نامی تمام. از عنایات خدایی و السلام دفاتر شش گانه مثنوی است، مثنوی نان و حلوای شیخ بهایی در پایان نسخه آمده؛ خط: نستعلیق، کا: میرزا غفار، میرزا هاشم، احمد منبری تفرشی، تا: 1273-1275 و 1327ق؛ مطابق یادداشت رضا منبری تفرشی، این کتاب را میرزا احمد منبری تفرشی پدر وی در 1327 تحریر کرده، لکن نسخه در پایان دفتر اول رقم میرزا غفار و میرزا هاشم به تاریخ 1273ق، دارد. و تا پایان دفتر چهارم مورخ 1275ق است، دفتر پنجم و ششم بدون رقم است. و جز بخشی از برگ 329 به نظر می‌آید خطوط مشابه یکدیگر است؛ محشی، مجدول؛ جلد: تیماج، 363گ، 21سطر (11/4×18/2)، اندازه: 17/2×27/5سم [رایانه]