ماتمکده

20. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1261 آغاز: بسمله، بی مهر حسین بن مقصد دل نرسی - تا تخم نیفکنی به حاصل نرسی - بر طاعت خود غره مشو، کز ملکوت - ماروت صفت به کوه بابل نرسی ... پیش واقعه: چون بر حسین نماند. دگر یار و یاوری ... «پس واقعه»: آهی کشید، زد سوی باغ چنان پری؛ انجام: به روز حشر شفیع من فقیر شوند - در آن بلیه ام از لطف دستگیر شوند. قد فرغت من تألیف الكتاب ... في شهر رمضان (1266ق) و انا العبد ... قربان بن رمضان المتخلص به بیدل البادشتی الرودباری القزوینی. خط: نستعلیق تحریری، کا: محمد شفیع بن آخوند ملاعباس، تا: ذیقعده1275ق؛ 177گ، 23سطر، اندازه: 13×26سم [ف: 3-286]