لوامع الانوار فی کشف غوامص الاسرار

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1157/2-طباطبائی آغاز: بسمله الحمد لله الذي خلق الاشياء بمشيته ... و قدر الكائنات بقدره ... اما بعد فيقول الفقير ... على ابن محمد البرغاني القزويني ان الله قدمن على بمطالعه الاخبار و بصرنى ببعض رموزات الاثار ... اردت ان اكتب بعض ذلك للطالبين؛ انجام: اياك ايها الناظر في هذا الكتاب من جلساء السوء و العلماء السوء الذين لايذكرون الله في الخلوات و يلبسون البيض و يتعمهون و يتحنكون ... و الناس يقولون لهم انكم قاعدون فى مقام النبى و الوصى ... و اذكرنا بذكرك يا ارحم الراحمين.جف القلم من تسويد هذه النسخه و تاليفها بيد مؤلفها في ليلة الاحد في 7 شهر جمادی الاولى ... سنه سته و ثلاثين بعد الالف و ماتين في بلدة كرمان شاهان في المدرسة الجديدة للشاهزاده حامدا مصليا و مستغفرا در آغاز نسخه نامه‌ای است از مؤلف گویا خطاب به احسائی و از او خواسته است که این رساله را مورد ملاحظه و دقت قرار دهد، زیرا با نوشته دیگران متفاوت است و جرأت اظهار این مطالب را در نزد دیگر اقران ندارد، احسائی نیز این رساله را مورد دقت قرار داده است. در پایان لمعه (22= کج) نامه‌ای است از شیخ احمد احسائی در پاسخ نامه مؤلف و در کنار ص 193 در پایان لمعه کو - فی حقيقة الحياة و الموت نیز یادداشت احسائی مشتمل بر اظهار نظر و تحسین درباره نوشته مؤلف به خط او دیده می‌شود؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: 1236ق؛ 119گ (10-128) [ف: 627-23]