لب لباب معنوی

30. تهران؛ الهیات؛ شماره نسخه: 152 آغاز: لب مثنوی. بسمله. ای کمینه بخششت ملک جهان ×× من چگویم چون تو میدانی نهان / ایکه جان خیره را رهبر کنی؛ انجام: آب جانرا ریز اندر بحر جان ×× تا شوی دریای بی حد و کران / چون رسید اینجا بیانم سر نهاد ×× محو شد و الله اعلم بالرشاد / این مباحث تا باینجا گفتنی است ×× هر چه آید زین سپس نیهفتنی است. (در بیان باز کشیدن عنان عبارت که تا اینجا بیش نرسد و بعد از این نوبت اشارتست و از اشارات نیز باید گذشت العاقل يكفيه الاشارة) خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ با سرلوح، مذهب، مجدول؛ جلد: تیماج مذهب، 233گ، 16سطر(6/5×15/5)، اندازه: 13/5×25سم [ف: 8-118]