لآلی مکنون

تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 561 آغاز: بسمله. پس از حمد و ستایش حضرت اقدس باری جل و علا و درود و آفرین بر روان مقدس انبیاء و ارواح مقدس اوصیاء و اولیاء صلوات الله علیهم اجمعین بدان که این کتاب مبارک میمون که مسمی است به لآلی مکنون انتخاب برخی نادرات اشعار ستمدیده ئی سست مایه ای نیست ... دریغ که عمر گوینده به شصت رسید ... و در مدت سی و پنجسال که خلاصه عمر و زبده زندگانی او بود با کمال حسرت و ضجرت ... درشتیها شنید و زشتیها دید ... بنده خانه زاد یاد کند که هرگز پی یاد حضرت همایون او نبوده و بر پیری و فروماندگی و حسرت روزگار جوانی و دریغ و افسوسی که این بنده را بصرف عمر و زندگانی در حرمان از فیوضات حضرت اقدس شاهانه و فراق از حضور همایون ملوکانه بوده و هست رحمت آرد و چنان که این بنده ضعیف براندازه افتقار و مسکنت خود حقوق مکارم ومراحم شامله اعلیحضرت همایون شاهنشاهی را در عهد و زمان ولیعهدی که در آن اوقات سمت ملازمت و شرف بندگی در آن حضرت داشت ... خدمات موروث و مکتسب این بنده خانه زاد را باعطای نان پاره و مرسومی و اقطاع و احسان معلومی که بقیه عمر در این پای تخت ... بفراغ دل و آسایش خاطر ... به بیان محامد و نظم مدایح ملوکانه تواند پرداخت رعایت فرمایند ... و در این انتخاب اشعاری که در شکایت از روزگار و خلق روزگار است و تخلص آن به مدح شهریار کامکار بسیار کم نگاشت بلکه نگارش یکی از هزار را ندانست ... پس از این جز اشعار شکر و شادی و تهنیت که تخلص آنها به مدح و منقبت اعلیحضرت اقدس شاهنشاهی باشد چیزی نگوید و زمانه و خلق زمانه را از فر انصاف و یمن الطاف شاهانه جرئت ستیز و آویز با او نماند ... من همچو خاک و آبم و شاه آفتاب و ماه ×× کلها ولالحصا و هم ار تربیت کند؛ انجام: ایماه زمن بحضرت شاه بنال ×× وی زهره بخاک در او روی بجان / وی تیر بکوبد آن فروزان خورشید ×× زی اوج بکش مرا چه داری بزوال؛ پایان قطعه بخط ناظم: این است سرگشته و دیوانه که مائیم هنوز ×× می‌نویسیم به دانائی خود دیوانی این نسخه شامل است بر یک مقدمه منثور، قصاید، مقطعات، ترکیبات، رباعیات، یک قصیده در تهنیت چشمه مسمی به اقبالیه، یک قطعه در شرح حال شاعر که این قصیده و قطعه به خط ناظم دیوان است؛ خط: نستعلیق خوب، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول؛ مهر: «علی اکبر بن حسین الحسینی»، «مشیرالسلطنه»؛ جلد: تیماج، 259ص، 15سطر، اندازه: 17/8×26/9سم [ف: 3-694]