گلستان سعدی (ترجمه)

2. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 208 آغاز: بسمله (به آب زر) آدینه تا رینون کیم. باقیشلانیدور جانلویه و مهرباندور ایمانلویه. منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت منت سلطنت (محو شده) ایاسی تاریه کیم بویور مکینه کتمک اونکا یاخون اولمک و شکرنی یره یتورمک اوزیچون نعمت ارتورمک دور؛ انجام: مثنوی: ما نصیحت بجای خود کردیم ×× روزگاری درین بسر بردیم / گر نیاید به گوش رغبت کس ×× بر رسولان پیام باشد و بس. بیز نصیحت یرینده ایلامیشوق. روزگار لر بونیله باشلامیشوق. کیمسه کرایستابوب قولاغ اسپمس سوزیتور مکدور ایلچنیون ایشی بس. کاتبه الضعيف محتشمترجمه نویس. قرآن مجید ربانی خط: نستعلیق و نسخ خوش، کا: کاتب و مترجم این نسخه محتشم ترجمه نویس، بی‌تا؛ محشی، مجدول، مذهب، یک سرلوح مذهب؛ مهر: حسین بن هدایت الله، مشیر السلطنة، محمد رضا حسینی؛ کاغذ: خانبالغ، جلد: چرم مذهب، 365ص، 9سطر اصل گلستان و 9 سطر ترجمه ترکی، اندازه: 23/5×40سم [ف: 3-630]