گلستان سعدی

262. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 683 آغاز: آغاز مقدمه: بسمله. ای کرده ز کلک صنع ترکیب بشر ×× ز انشاء تو نقش بسته اجسام صور / هر حرف که از خانه حکمت زده سر ×× طغرای قضا گشته و عنوان قدر. پس از حمد و ستایش یزدان پاک جلت عظمته که دیباچه صحایف فضل و حکمت است و طغرای رسایل پند و موعظت و نعت و درود بر نبی امی و آل اطهار او علیهم افضل التحیات که لسان معجز بیان هر یک مفتاح کنوز فرمان حمید است ... که چون فطرت پاک و گوهر تابناک خسرو این عهد ... ناصرالدین شاه قاجار ... سطری چند از خطوط نالایق این چاکر زاده ناقابل ملحوظ نظر ضیاء گستر گردید خاطر مهر مظاهر ملوکانه به ترغیب و تشویق این ذره بی مقدار مایل گشته به تنمیق و تحریر شمه از کتاب گلستان مامور و محکومم فرمود ... پس از نگارش این نسخه که مختصری نافع است به نوشتن نسخه دیگر که مطولی جامع باشد جد وافی و جهد کافی خواهد نمود. و هو المستعان. چهار چیز است که در سنگ اگر جمع شود ×× لعل و یاقوت شود سنگ بدان خارائید / پاکی طینت و اصل گهر و استعداد ×× تربیت کردن مهر از فلک مینائی / با من این هر سه صفت هست ولی می‌باید ×× تربیت از تو که خورشید جهان آرائی؛ آغاز گلستان: برابر؛ انجام: اگر زباغ رعیت ملک خورد سیبی ×× برآورند غلامان او درخت از بیخ / به نیم بیضه که سلطان ستم روا دارد ×× زنند لشکریانش هزار مرغ بسیخ. منتخبی است از حکایات گلستان؛ خط: نستعلیق عالی، کا: محمود بن مصطفی موسوی مستوفی، تا: 1305ق، در سن ده سالگی این نسخه را کتابت نموده و شرح تقدیمی آن را به ناصرالدین شاه قاجار ضمن یک مقدمه کوتاه در اول نسخه نوشته؛ مجدول، با سرلوح مذهب؛ مهر: کتابخانه دولت علیه ایران 1329؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: مقوای روکش مخمل، 32ص، 10سطر، اندازه: 13/5×21/2سم [ف: 3-616]