کلیات اهلی شیرازی

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1131 مندرجات عبارت است از: 1. سحر حلال، 2. شمع و پروانه، فقط بخشی از اول و آخر این مثنوی موجود و بقیه افتاده است، 3. قصائد و ترکیب‌بند، 4. غزلیات، مخمس، 6. مقطعات و تواریخ، 7. فردها، 8 رباعیات گنجفه، 9. رباعیات به نام ساقی نامه، 10. رباعیات، برگ‌هایی از میان این رباعیات نیز افتاده است، 11. قصیده مصنوع در مدح امیر علیشیر، 12. قصیده مصنوع در مدح سلطان یعقوب، 13. قصیده مصنوع در مدح شاه اسماعیل و تمام مندرجات در حدود دوازده هزار بیت می‌شود؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: پیش از 942ق؛ افتادگی: انجام؛ نویسنده از خود و سال نگارش نام نبرده، مسلماً پس از سال 930 که وفات شاه اسماعیل صفوی بوده نوشته شده و تصور می کنم که به نظر خود اهلی رسیده و حاشیه ص 591 و پایان ص 628 به خط وی باشد و این که برسرلوح نخستین پس نام اهلی علیه الرحمه نوشته شده ممکن است که هنوز تذهیب و ترسیم سرلوح نسخه به پایان نیامده عمرش به پایان رسیده باشد و از خود نسخه احتمال نگارش و تذهیب و سرلوح سازی آن در نیمه اول قرن دهم هجری به خوبی استفاده می شود، با پنج سرلوح زیبا که طرز هر یک جز دیگری می‌باشد، مجدول؛ کاغذ: بخارائی، 328گ، 25 سطر، اندازه: 15×25/5سم [ف: 3-386]