کلیات

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2547 آغاز: بسم الله الرحمن الرحیم×× هست صلای سر خوان کریم؛ انجام: چه خوش باشد که در کاشانه عمر ×× دو همدم درد و پن گویند با هم دیوان، مشتمل بر: 1. مقدمه نثر دیوان اول جامی که در 884 تدوین کرده است، آغاز: «بسم الله الرحمن الرحیم×× هست صلای سر خوان کریم»، انجام: «از گوهر سال نظم این عقد درر×× بر روی صدف نهاد یکدانه گهر»، 2. قصاید، آغاز: «زان پیش کز مداد دهم خامه را مدد ×× جویم مدد ز فضل تو این مفضل احد»، انجام: «تیزبین بادا ترا چشم یقین تا غایتی×× کش ترقی ممتنع باشد پس از کشف غطا»، 3. ترجیع‌بندها و ترکیب‌بندها و ساقی نامه (که از صفحه 64-77 نونویس است)، آغاز: «ماء معین چیست خاک پای محمد ...»، انجام: «تخم پراکنده که در گل بود×× تخم پراکندگی دل بود»، 4. غزلیات، به ترتیب الفبایی، آغاز: «بسم الله الرحمن الرحیم ×× اعظم اسماء علیم حکیم»، انجام: «جامی بجان رسید ز غم کاش ای اجل×× از جام مرگ شربت او زودتر دهی»، 5. مثنوی، قطعات و رباعیات، آغاز: «الا ای ماه اوج دلربایی ...»، انجام: «چه خوش باشد که در کاشانه عمر ×× دو همدم درد و پن گویند با هم»، تعداد ابیات 9300 بیت؛ خط: نستعلیق کهن، بی‌کا، تا: قرن 10؛ مصحح، مقابله شده، مجدول، با سرلوح مذهب؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: میشن مذهب، 506ص، 21 سطر (9×17)، اندازه: 15×23/5سم [ف: 8-251]