کلیات سعدی

297. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 198 آغاز: بسمله، منت خدایرا عزوجل که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می رود ممد حیاتست و چون بر می آید مفرح ذات؛ انجام: من سخن راست نوشتم تو گرش راست نخوانی×× جرم لجلاج چه باشد چو تو شطرنج ندانی / كتبت ليبقى الذكر في امم بعدی ×× فیاذاالجلال اغفر لكاتبه السعدی شامل: گلستان، بوستان، قصائد عربی، قصائد فارسی، مراثی، ترجیع‌بند، طیبات، بدایع، خواتیم، قطعات، مطایبات، مجالس سعدی، رباعیات؛ خط: شکسته نستعلیق خوش، کا: کرمعلی بن مولانا محمد، تا: 1261ق؛ مجدول؛ جلد: تیماج مذهب، 240گ، 18 سطر (6/5×12)، اندازه: 15×25سم [ف: 1-196]