کلام

10. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 239/1-2/59 آغاز: فصل چون انسان فی الجملة باشعور باشد ساعتی به گوشه خلوتی خزد ولختی به خود پردازد وبه اوضاع عالم به نظر عبرت بنگرد که این چه بنیاد است؛ انجام: و به کلی از انسانیت بیفتد و هیچ کمالی از کمالات انسانی که در او گذارده شده از او بروز نکند همه افراد انسانی نتوانند چنان زیست. رساله‌ای است درچندین فصل که عناوین فصول آن چنین است: فصلی در تفکر درهستی، فصل 2. اثبات صانع به طور مطلق، فصل 3. اثبات صانع اعظم وتفرد وتوحد او درسلطنت عالم، فصل 4. حکمت صانع، فصل دراین که صانع علیم است، فصل در اینکه صانع قادر وتوانا است، فصل دراینکه خداوند عالم قدیم وقائم به نفس وغنی از ماسواء است، فصل در اینکه فعل خداوند فائده‌ای به او نمی‌رساند بلکه فائده آن به خلق می‌رسد واین موافقت حکمت خداوند است و کار لغو وبی فائده از او سر نمی‌زند، فصل دراین که خداوند عالم حکیم است وحکیم کار لغو نمی‌کند پس عالم را به حق وبرای حق آفریده، مبحث اول دراثبات نبوت عامه وخاصه است ودرآن چند فصل است، فصل اول درآنکه بنی نوع انسان بدون ناموس زیست نتوانند کرد، این کتاب ظاهراً ناتمام مانده است؛ خط: نستعلیق، کا: عبدالمؤمن الخطیب، تا: قرن 13؛ 9گ، 19-24سطر، اندازه: 18/5×22سم [ف: 4-2077]