الکلام

30. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1203 آغاز: ... فينذ عليهم باب [التقدمات] اثبات هذه الصفات؛ انجام: كالقشر صاين ثم قال ناشناخته. با سربندهای «فصل»، بی‌شماره و در پايان «خاتمه»ای بلند، با سربندهای «فصل» بی‌شماره، آغاز افتاده، نخستين فصل: في المشية و الارادة و الكراهة، فى القضاء و القدر و البداء فى ابطال قول الفلاسفة و المتفلسفة بان الله فاعل موجب، فی الحسن و القبح العقلين، فی ساير فروع الوجوب و الحرمة العقليين، قال المتكلمون الموجود فى الخارج ... (اصناف وجود خارجی از قديم و حادث، جوهر و عرض)، اعلم ان الروح يسمتها الفلاسفة النفس الناطقه (در عدم تجرد نفس ناطقه، روح) می‌رسد به: فصل في بحث لفظى فی معنى لفظ الشی، سپس: «خاتمة الكتاب» فی بطلان القول به وحدت الوجود، و اين خاتمه 52 صفحه را در بردارد و در آن از ملاصدرا و جامی و قيصری سخن رفته است، برای نشانی: خاتمة الكتاب فی بيان بطلان القول به وحدت الوجود، اعلم انه ظهر بينا من حقيقة الوجود و المهية بطلان مذهب المتصوفة المسمين بالوجودية، القائلين بان الباری ليس غير الموجود البحث من حيث هو وجود لابشرط (گ 83پ)؛ خط: نستعليق تحريری، بی‌کا، تا: قرن 12-13؛ محشی؛ مهر: «هو الحكيم و انی عبدالکریم» (بيضی)؛ جلد: مقوایی، 110گ، 17سطر (15×9)، اندازه: 14×19سم [ف: 3-270]