القضاء

4. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 10205 آغاز: بسمله، مسألة في حكم التورية في الحلف تكليفاً و وضعاً قال في الشرايع في مقصد الحليل؛ انجام: الا ان إطلاق كلماتهم في المسألة و في باب الإرث يأباه و الله العالم بحقائق الأمور. جلد2، از «حكم التورية في الحلف» تا مسأله «اذا ماتت إمراة و ابنها و لم يعلم السبق و الإقتران» که پایان قضا و شهادات می‌باشد؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: 28محرم1275ق؛ مذيل به اجازه یکی از علمای متأخر برای میرزا نورالله که در آن تصریح می‌کند: او مجاز است آنچه را که من از شیخ مرتضی انصاری شنیده و استفاده کرده ام و او از مشایخ خویش امثال نراقی، کاشف الغطاء و صاحب جواهر بهره مند شده روایت نماید؛ واقف: شیخ محمدباقر مازندرانی،1349؛ جلد: تیماج مذهب،209گ، 22سطر،اندازه: 15/5×21/5سم [ف: 21-1024]