قصیده در مدح امیرالمؤمنین علیه السلام

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 18695/6 آغاز: قال الشیخ حسن بن النح تغمده الله برحمته و اسکنه فسیح جنته یمدح سیدنا و مولانا امیرالمؤمنین اسدالله الغالب ابی الحسن المرتضى علی بن ابی طالب و یندب فی آخر القصیده لابی عبدالله الحسین علیهما السلام بما یفطر القلوب و یقطع الاکباد و هی هذه: او میض برق فی الدجا یتوقد ×× ام ضوء فرقک قد بدا ام فرقد؛ انجام: مولای نجل النح یرجوا منکموا ×× حسن الجزاء و غیرکم لا یقصدوا خط: نسخ، کا: یحیی بن حاجی درویش محمد، تا: ربیع الاول 1071ق؛ جلد: تیماج مشکی، 187گ، 17 سطر (10×16/5)، اندازه: 14×20/5سم [ف: 51-108]