القصيدة الخمرية

تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 1865 آغاز: بسم الله الرحمن الرحیم - الحمدلله و سلامه علی عباده الدین اصطفی. بعد از اداء سپاس و ثنا و دعای دوام عمر و جاه پادشاه جم جاه دین پناه روحی و روح العالمین فداه مخفی نیست که ترجمه و شرح قصیده میمیه قدوة السالکین و زبدة العارفین عمر بن الفارض المصری که اصحاب ذوق و عرفان او را نظیر خواجه شمس الدین حافظ شیرازی میدانند مبتنی بر اصول و قواعد صوفیه از وحدت وجود و سائر معانی اصطلاحیه ایشان است لکن بمقتضای المأمور معذور بمجرد ترجمه ظاهر قصیده اقتصار رفت و علی الله التکلان و به المستعان. شربناعلی ذکر الحبیب مدامة ×× سکرنا بها من قبل ان یخلق الکرم، مدام و مدامه خمر است و وجه تسمیه آن موافق آنچه اطباء نوشته اند آنست که بر هیچ مسکری مداومت نمیتوان کرد مگر بر خمر یعنی جرعه کشیدیم بر یاد دوست شرابی را که مست شدیم بآن شراب پیش از آن که آفریده شود تاک این بیت شاهد عدلست بر اینکه مراد ابن فارض از مدامه شراب نیست بلکه محبت ازلی است ... الی آخر؛ انجام: علی نفسه فلیک من ضاع عمره ×× و ليس له منها نصيب و لا سهم. پس باید که گریه کند بروزگار خود هر که عمر خود را تمام کرده و او را نصیب و سهمی از مستی این شراب نبوده. خط: نسخ متوسط، بی‌کا، بی‌تا؛ مهر: ناصرالدین شاه قاجار؛ 16ص، 14سطر، اندازه: 13/5×20/7سم [ف: 7-290]