قرب الاسناد

9. تهران؛ مروی؛ شماره نسخه: 479/1 کا: محمد حسین بن محمد حسینی تفرشی نجفی، تا: 1058ق؛ از روی نسخه ابن ادریس مورخ 574 نوشته (و ابن ادریس از نسخه مورخ 304 نوشته) استنساخ شده، کاتب تا سی سالگی در خدمت خال خود امیر کبیر فیض الله بن عبدالقاهر ابن ابی المعالی بن مصطفی التفرشی حسینی بوده، پس از فوت او می‌خواسته به ایران برود یکی از اقارب او از اصفهان آمده و گفته: صدر الخليفه صدر السلطان شاه عباس از او قرب الاسناد خواست، و از کاتب خواسته که تو بنویس و تحفه ببر. نصف کتاب را نوشته و به اصفهان برده، با امیر ابی جعفر اخی الفاضل الباذل الفقيه نزد خلیفه سلطان رفته و گفته کتاب را من نوشتم، خلیفه سلطان گفته خوب است و به کاتب عنایتی نکرده، کاتب می‌نویسد: فما طاب لى بوبه و لم یعجبنی خوبه، و با خود گفتم: با این همه لاف هوشمندی و غنا - بر دوش بری، منت این قوم چرا - بی برگ و نوا بوده، از آن به که بری - از برگ و نوای بینوا، برگ و نوا؛ نسخه از سی سالگی تا پنجاه سالگی کاتب همینطور مانده، آنگاه کتاب را تصحیح و تحشیه کرده و احیانا از میر محمد سعید بن میر قاسم قهپانی کمک گرفته و این تصحیح در سال 1060 به پایان رسیده، محمد داود حسینی تفرشی در سال 1153 نسخه را مطالعه کرده، حاشیه نویسی دارد از روی نسخه به خط ابن مهجناز البزاز؛ قطع: وزیری [ف: -281]