القرآن الکریم

1156. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 5674 خط: نسخ و نستعلیق شکسته، کا: احمد بن محمد تبریزی، محمد علی بن علیقلی، تا: 1262ق؛ قرآنی نفیس و کامل است که در حواشی آن توضیحات لغوی، مطالبی در شان نزول و نیز در ثواب و فضیلت قرائت سور، منقول از حضرت رسول اکرم (ص) و ائمه اطهار (علیهم السلام) نگاشته شده است که عمدتا از رسول اکرم، امام صادق و امام رضا (علیهم السلام) است، دو صفحه آغازین دارای سرلوح و کتیبه مذهب مرصع مزدوج با حواشی طرح‌های اسلیمی و گل‌های ختایی زرین و الوان و کتیبه‌های ستونی در طرفین صفحه کتابت شده، مابقی مجدول وکمندکشی زرین و مشکی، ختم آیات دوایر کوچک زرین، سرسوره‌ها به قلم رقاع به شنگرف در میان کتیبه‌های مذهب بازوبندی، محل تقسیمات اجزاء با شمسه‌های مذهب مشخص شده‌اند؛ 200گ، 19 سطر (6×11)، اندازه: 9/5×15/5سم [ف: 22-138]