القرآن الکریم

999. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 302-فیروز خط: نسخ، کا: محمد رحیم، تا: 1229ق؛ دارای دو کتیبه در صفحه اول و دوم که در وسط آنها سوره فاتحه و 6 سطر بقره نوشته شده، تمام مجدول به زر و لاجورد و شنگرف و تذهیب بین سطور. نام سوره در سر سوره‌های مذهب، در حاشیه برخی صفحات خواص سور به خط شکسته نجفقلی اصفهانی در وسط گل و برگ طلائی و در تاریخ 1239 نوشته شده و رقم نویسنده حواشی در کنار آخرین سوره قرآن دیده می‌شود، دو صفحه اول و دو صفحه نسخه دارای تذهیب بین سطور است، عناوین حزب و جزء و نصف الحزب و نصف الجزء در زمینه طلائی با نقش گلبرگ قید شده. در پایان این نسخه از قرآن این الحاقات از کاتب دیده می‌شود: 1. دو دعاء ختم تلاوت قرآن (ص 435-437)، 2. فال نامه منظوم قرآن (ص 438-440)، این فال‌نامه از بیت هشتم به ترتیب حروف الفباء است از الف تا یاء (برای هر حرف یک بیت) آغاز فال نامه: «هر که از قرآن گشاید فال خویش ×× بی شکی واقف شود بر حال خویش»، آغاز حروف: «چون الف آید به فال اندر کتاب ×× ابتدای کار شد خیر و صواب»، پایان: «ای ز غایب آیدت احوال خویش ×× تا بگیری در کنارش شاد و خوش»، در ذیل این فال نامه رقم کاتب و تاریخ 1229 دیده می‌شود، 3. صلوات دوازده امام، منظوم ( ص 441)، 4. چند دعاء ختم قرآن و دستور ختم بعضی از سور قرآن و چند دعا (ص 441-445)، 5. دو استخاره نامه از قرآن ( 445-447)، در ذیل این صفحه نیز رقم کاتب و تاریخ 1240 دیده می‌شود و گویا از همان محمد رحیم (کاتب قرآن ) است، 6. دوازده امام واعظ قزوینی (ص 448) منظومه‌ای دارای 15 بیت است و در پایان منظومه این دو بیت آمده است: «واعظ شکسته بر در ایشان چو استخوان ×× او را به خستگی ای پادشاه ببخش / کارش تباه و درد ز حد بیش و صبر کم ×× حالش به بین و رحم نما و دوا ببخش»، این چهار شماره اخیر نیز ظاهرا به قلم همان محمد رحیم کاتب نسخه است؛ 224گ، 17سطر، اندازه: 13×21سم [ف: 21-150]