القرآن الکریم

191. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 389 تا سوره کهف؛ کا: احمد بن سلار کینادوزی، تا: 889ق، برای زبدة الزاهدين الفقيه العفيف مولانا نورالله بن علی اشکوری؛ در حاشیه تفسیر آیات قرآن به عربی از تفاسیر دیگر مانند کشاف زمخشری، در زیر آیات توضیحاتی به زبان فارسی ( شاید کردی) دارد، مانند: ینفقون = دهن، یقیمون = راست هر دارن، خلوا الی شیاطینهم = واشون همبازون در، ثم انزل = پس خیاء عز و جل ... و اسالوا الله من فضله = خیا را بخوازین، و اعبدواالله = خیا را بپرستید. یحیی و یمیت: زنده دهنه و مرگ دهنه؛ قطع: رحلی [اهدائی ف: -39]