القانون فی الطب

126. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 6129 کامل؛ خط: نسخ ریز، کا: محمد باقر بن محمود طبیب، تا: 1003ق، جا: قم؛ دارای یک سرلوح، محشی از قطب، ابن جمیع، کناش یوحنا، قرشی و جز اینان، کاتب خود پزشکی فاضل بوده و به طوری که در کنار ص آخر کتاب اول نوشته، قسمتهایی از قانون را نزد استاد خود کمال الدین حسین خوانده و این نسخه را با چندین نسخه کهن و مصحح بارها مقابله و اختلافات را در حواشی ضبط کرده و نیز به شرح قطب المحققین شیرازی، قرشی، آملی، مسیحی (ابن القف)، فارسی و حواشی عراقیه مراجعه و پس از تصحیح اغلاط آنها مطالب سودمندی از هر یک برگزیده و بر حواشی این نسخه تعلیق کرده و در 1007 (2 سال پس از کتابت نسخه) از کار مقابله و تصحیح و تحشیه آن (ظاهراً این تاریخ متعلق به تصحیح و مقابله است کتاب اول است) فراغت یافته است؛ مجدول مذهب؛ جلد: تیماج، 1117ص، 26 سطر، اندازه: 19×29سم [ف: 19-125]