الفوائد الضيائية (ترجمه)

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3142/1 آغاز: مصنف میگوید الرفوعات یعنی اسمهائی که این صفت داشته اند مرفوع می‌باشند. شارح میگوید که مرفوعات جمع مرفوع است نه جمع مرفوعة چنانکه مضروبات جمع مضروبة است؛ انجام: یعنی مثل مفعول دوم باب علت و مفعول سیم باب اعملت است در اینکه جایز نمیشد واقع شود موقع فاعل پس این مفعول. این بخش از آغاز مرفوعات تا بخشی از «مفعول معه» است. نیمه دوم کتاب؛ بی‌کا، بی‌تا؛ با دو یادداشت از سپهر: 1- پشت برگ نخستین: «هو الباقی. در ایامی که شرح جامی را میخواندم تمام آنرا ترجمه کردم موجود است این چند جزو را که بخیال خود و عالم طفولیت لازم میداشتم کاتب خوش خط خوب بنویسد بمرحوم میرزا هاشم ولد مرحوم میرزا عبدالباقی کاشانی دادم نوشت محض یادگار او ضبط کردم تحریرا فی شهر جمادی الثانية سنه 1296 حرره الحقیر الجانی عباسقلی بن لسان الملک کاشانی»، 2- در کنار برگ دوم نوشته: «خط میرزا هاشم پسر میرزا عبدالباقی مرحوم است کاشانی بود و میرزا عبدالباقی از آدمهای خوب روزگار و نزد مرحوم محمد حسین خان ملک الشعراء ولد مرحوم فتحعلی خان ملک الشعراء کاشانی بود و میرزا هاشم مدتها درس فارسی باین بنده میداد و بعد از آن این چند جزو را که بنده در ترجمه و شرح جامی نوشته بخط خود نوشت و مدتی است در طهران مرحوم شده است»؛ جلد: تیماج، 61ص (1-61)، 13و20 سطر، اندازه: 18×22سم [ف: 10 - 713]