الفقه الشیعی

22. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 2543 آغاز: مسه لقول احدهم عليهما السلام بغسل من مس موطنا و قال اذا؛ انجام: اى البقاع احب الى الله تعالى قال المساجد و احب اهلها اولهم دخولا و آخرهم این کتاب مشتمل بر قسمتی از کتاب طهارت و قسمتی از کتاب صلوة است، چون اول و آخر نسخه افتاده نام مؤلف و خود کتاب به دست نیامد با اکثر کتب فقه امامیه مطابقه گردید با هیچ یک مطابق نبود، از مطالعه خود کتاب هم چیز مهمی مفهوم نگردید جز این که در بسیاری از موارد به نقل قول سید مرتضی و شیخ پرداخته و در چند مورد نامی هم از ابن ادریس برده است برای نمونه قسمتی از کتاب را در اینجا می‌آوریم و آن این است: «المطلب السابع في [الكلام] في الجلود جلد الميتة من ذى النفس السائله نجس لا يطهر بالدباغ سوا كان اصله مأكول اللحم اولا وسوا كان طاهرا حال الحيواة اولا عند علمائنا لقوله تعالى حرمت عليكم الميتة والدم. ولقوله عليه السلام لا تنتفعوا من الميتة باهاب و لاعصب و [سالت] محمد بن مسلم احدهما عليهما السلام عن الجلد الميت ايلبس في [الصلاة] اذا دبغ فقال لاولودبغ سبعين مرة ولان النجاسة بالموت وهى لازمه الدوام معلومها نزع الفضلات و دفع الاستحالات و الحاصل في ذلك من الدباغات و لاينتفع به في اليابسات على الاقوى اما الشعر و الوبر و الصوف و الريش [فانهما] لاتحلها الحياة فلا ينجس بالموت و هی نجسة من نجس العين لانها جزء منه و الكلب و الخنزير و الادمى لايقع عليها الذكاة و لاتطهر جلودها بالدباغ كالحياة بل هو انقض لان غايته نزع الفضلات و دفع الاستحالات و الحياة ابلغ فى ذلك من الدباغ ...». در نقل عبارات کتاب کلماتی را که میان دو قلاب گذارده‌ایم به همین طرز در نسخه بود و قطعاً بایستی غیر از این گونه باشد و عبارات نسخه در بسیاری از موارد دیگر نیز غلط نوشته شده. مشتمل بر کتاب طهارت و صلوة (تا قسمتی از احکام مساجد) است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ واقف: سپهسالار؛ جلد: تیماج، 61ص، 19 سطر، اندازه: 14/5×20سم [ف: 1 - 491]