فقه شاهی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13999/1 آغاز: الله فال يعصيه انما يصح النذر فى قرية لم تتعين نقلا كانت او فرضاً كفاية لم يتعين كالتزام بحج او صلاة و يلزمه فعل الحج بنفسه ان كان صحيحاً فان غضب اناب؛ انجام: و يجوز في الاحرام الرجعة لانها استدامة لابتداء عقد و بجوز فيه الشهادة فينعقد النكاح بها لان ارتباط النكاح بها ليس كارتباطه بغيرها مما مر و انكاح و ليين مراة شرح مزجی کوتاهی است بر کتابی در فقه شافعی، شارح خود مؤلف متن است. شارح د ربرخی موارد تفصیل مطالب را به «شرح الاصل» ارجاع داده است. در برگ 2ر می‌گوید: «و العدة نسخ كما اوضحته فى شرح الاصل» در برگ 8ر می‌گوید: «و نص عليه الشافعى قال في المهمات ... و لهذا قيدت بقولی عداوان جرى الاصل على كلام الامام»، در نسخه حاضر نیمه کتاب النذر و یک صفحه (آخرین صفحه) از کتاب الحج و سپس کتاب البيوع تا اوایل «کتاب النكاح» را شامل است؛ خط: نسخ معرب، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ جلد: تیماج، 83گ (1ر- 83پ) [ف: 37 - 596]