فرهنگ میرزا ابراهیم

5. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 3738 آغاز: برابر؛ انجام: یزدادی: قیمه وتخم مرغ که درهم پزند. خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: اوایل قرن 11، جا: هند؛ در اوایل قرن یازدهم هجری درهندوستان به دست قوسی شاعر افتاده و پاره‌ای از اشتباهات را در حاشیه به قلم آورده، در ذیل لغت «چرخ» که: «چرخ پرنده ایست شکاری» و قوسی نوشته است: «مصنف درینجا اشتباه فرموده اند بلکه: «چرغ» بعین عبارت از آن جانورست که بعربی «صقر» گویند و به خاغلطست چنانچه برمتتبعان مخفی نیست. اسدی گوید: زمیغ روان چرخ چون پر چرغ ×× پر آواز رامشگر از مرغ مرغ. از شرفنامه منیری: «راهبند: باهاء موقوف راهزن که بتازیش قاطع الطریق نامند، و راهدار و راهزن وسالوک و سنگ (کذا) بمثله، هفت پیکر: سگ من گرگ راه بند منست ×× بلکه قصاب گوسپند منست. فرهنگ میرزا ابراهیم: «راه بند: راه زن و راه دار و شنگول و شنگ مرادف اول است، در هفت پیکر آورده: شنگ من گرگ راه بند منست ×× بلکه قصاب گوسفند منست. قوسی: این بیت که جهت استشهاد آورده اصلاً مناسب مقام نیست و مصنف تغییر در الفاظ آن کرده و مع هذا خوب نیست و اصل بیت چنین است که: سگ من گرگ راه بند منست، نه شنگ من، چه این بیت از زبان شبانیست که از خیانت سگ خود با بهرام گور سخن می‌گفته، چنانکه در موقع خود مبین است» ...؛ واقف: رضا نایینی، مرداد 1311؛ کاغذ: سمرقندی، 158گ، 15 سطر (7×12)، اندازه: 12/7×18/7سم [ف: 13 - 65]