فرهنگ فارسی به ترکی

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1835/3 آغاز: سپاس بی حد، و ستایش بی عد، مر خدای را که آفریدگار جهان است، و پروردگار جهانیان است، و درود نامعدود به روضه مقدس وجود پاکیزه و پاک به خلعت لولاک، و بر اهل و آل و اتباع او باد. اما بعد، بدانکه این نسخه ای است و انشا (؟) باب القاب مشتمل بر فنون عبارات و صفوف اشارات، از مفردات و مرکبات (؟) که چون مبتدیان و مجتهدان بر صفایح منیر ضبط نمایند، امید به قو [...] معانی به قواعد سواد خوانی به قدرالحال شروع نماید، و نامش قواعد زبان. و من الله التوفیق؛ انجام: فرج ... بی غایت، بی نهایت، بی شمار، بی قرار، فروان، الوف ... مستحق: غایت سر، نهایت سر، حساب سر، فرار سر ... ناشناسی از قرن 8ق به آن سو. چنان می‌نماید که یکی از ترک زبانان، عبارت‌های کوتاه فارسی را گرد آورده، و در زیر هر یک واژه، برابر ترکی آن را آورده و چنان می‌نماید که کار خود را «قواعد زبان» نامیده است.برای نمونه: خدا، تنگر: خداوند، ایله لر، صفات ازل ذات صفت لر کند و کنک، اوزی، لم یزل ابد سرمد ذوالجود، زایل اولمز، فموده، صنکره، جوانمرد، واجب الوجود، وارلیق لازم ایله؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 9؛ محشی به ترکی؛ اهدایی: دکتر صادق کیا؛ 7گ(6ر-13ر) [ف: 3 - 244]