فرهنگ فارسی به ترکی

1. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1835/1 آغاز: خدا، ایزد، یزدان، داد، دادفرمان، دادگر، بردبار، مهربان، بخشاینده، بخشایشگر، کردگار (در زیرنویس این واژه ها، واژه یکم به ترکی در آمده و دیگر واژه‌های مترادف با نشانی «م» برابری را نشان داده است)؛ انجام: سیصد نیار، چهارصد نیار، پانصد نیار، ششصد نیار، هشتصد نیار، هزار سپس شماره ها گویا به سیاق قدیم. ناشناسی از قرن 8ق به آن سو، که شیوه نگارش: واژه (ج = چ، کك = گ) چنین می‌نمایاند. بی ترتیب ویژه‌ای، بخش‌بندی نشده، در یک سطر واژه‌های مترادف فارسی و یا نزدیک به هم را آورده، و در زیرنویس آن واژه برابر آن به زبان ترکی را، در پایان شماره‌ها از یک تا صد را آورده است. برای نمونه: خدا: تنکری (بی نقطه)؛ روز: کون (گون): ما (ه)، ای (آی) ماه ها: ابلر (آملر)، ستاره: یولدوز، اخترگان: یولدوزلر؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 8؛ با شیوه فارسی نویسی کهن (ج = چ، کك = گ) که این شیوه را در واژه‌های ترکی نیز به کار برده است، یادداشت‌هایی از کسوف آفتاب 1063، 1011ق و تاریخ زمین لرزه ایروان در چاشت چهارشنبه 5 جمادی الثانی 189 (1089؟) قوائیل (گ 5ر- ؟ پ)؛ اهدایی: دکتر صادق کیا [ف: 3 - 244]