فرهنگ عربی به فارسی

96. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 403-عکسی آغاز: و شکیم گزیدن. «شم» و «شمیم» بوئیدن. «شتم» دشنام دادن. «شیم» شمشیر از نیام برکشیدن و شمشیر در نیام کردن، و این از لغات اضداد است؛ انجام: يدع الداع در اصل يدعو بوده است ... اصل نسخه: گنج بخش، ش 662. به ترتیب حروف تهجی در حرف یکم و حرف واپسین. هر حرف در یک «باب». نخست مصدرها را (بی تفکیک ثلاثی و رباعی) آورده سپس نام‌های نامشتق. برای نشانی: باب العين من المصادر. «عفا» ناپدید شدن و ناپیدا کردن و هلاک شدن. «عبا» باک و فکر داشتن از چیزی و بوی خوش برانگیختن و مهیا ساختن. «عوا» بانگ کردن گرگ و سگ و شغال. «عثی» به ثاء سه نقطه فساد کردن. «عربی» برهنه شدن، «عزی» صبر کردن، جلد 2، از ش تا ی؛ خط: نستعلیق پخته، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ 444ص (485-928) [عکسی ف: 2 - 204]