فرهنگ عربی به فارسی

17. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 735 نخست واژه‌ها درسی مطلب به ترتیب الفبایی (تنها در حرف اول کلمات) و پس از آن سه بخش دیگر است (که عنوان ندارد)، یکی در مفردات متفرقه دیگری در جمله‌های پراکنده عربی (مانند: اطال الله بقائک و اعظم الله اجرک و ...) و دیگر در تحقیق در ریشه معانی برخی از واژه ها و تناسب بین آنها (فقه اللغه) اینک نمونه‌ای از بخش 3: «و اصل مشاورت از شورت الدایه اشورها شورا یعنی وقتی که او را آزموده باشی و فاعل آن مشور بود. نکاح لازم شدن است و تزویج را نکاح برای آن می‌گویند که دو شخص با همدگر لازم است و گویند نکاح ملاقات دو شخص است برای ...»، از اول نسخه تا بخشی از مطلب 12 (حرف ر) افتاده است. آغاز موجود: (سطر اول برگ 2): «ربانیون گروه هزار هزار ربی واحد. رفرفه شادروان. مروق صاف و نازک. راحیه استخوان بند انگشت. روح القدس جبرئیل ... رفل خرامیدن. رکع پشت خم کردن ... مطلب سیزدهم زجر مکافات کردن و فال زدن زواجرج»، پایان: «و سکون تمکن به چیزی کردن است و قس علی هذا بما تدرک و تفهم. تمت به تاریخ 17 شهر ربیع الثانی سنه 1101 سمت تحریر یافت حسب الفرموده رفعت و معالی پناه خواجه محمد بقاء ابن ... حامی - نظام الدین علی ... کاتب العبد. ابن شروان طالب ...»؛ خط: نستعلیق، کا: طالب پسر شروان، تا: 1101ق، پس از پایان این فرهنگ، فرهنگ لغات عربی به فارسی دیگری است که بر سه صفحه با همین خط نوشته و ظاهراً بخشی است از کتابی دیگر در لغت بدون رعایت هیچ‌گونه ترتیب موضوعی و یا الفبایی، با آوردن مرادف فارسی در زیر واژه عربی. آغاز (ص 100): «کتاب لغت، بسمله. بسم: به نام الله: خدا ... فلک: آسمان شمس: آفتاب. هلال: ماه نو. قمر و بدر: ماه چهارده»؛ جلد: تیماج، 51گ، 16 سطر، اندازه: 11×18/5سم [نشریه: 13 - 121]