فرهنگ عربی به فارسی

34. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 724/4 آغاز: بسمله. الف مع الباء ابد همیشه آباد جمع ابواب ابواب درها ابریق کوزه اباریق جمع ابنیه بناها اب پدر اباء جمع ... ابیت نخواستم، ابینا نخواستیم، ابین نخواستند؛ انجام: یم دریا، یمین سوگند، درست راست، مُمحض موقوف، ابجد آغاز کرد ... ضظغ تمام شد واژه‌های عربی با ترتیب الفبایی در حرف اول و دوم و مرادف فارسی آنها در زیر هر یک آورده شده و مؤلف در پایان هر باب چند واژه فارسی را با ترتیب الفبایی در حرف اول و با ذکر مرادف هر یک در زیر آن با عنوان «لغت الفرس» می‌افزاید. اینک نمونه‌ای از واژه‌های فارسی که در پایان حرف الف یاد شده است با مرادفات فارسی که در زیر آنهاست: اونگ: آمیخته اندر: آنجا. آهیخته: کشیده. اوخ: اوه گفتن. ایرسان: پیشمان. ایرو: خدا. ازید: دراز کرده (؟)؛ کا: خدای ویردی، تا: 1002ق؛ جلد: مقوا، 112گ (49-161)، 14و22 سطر، اندازه: 14/5×19/5سم [نشریه: 13 - 105]